Sos Strays

Onze lieve hond Blondie hebben we 12 jaar geleden via deze stichting mogen adopteren. Het is de liefste hond op aarde en op haar twaalfde nog steeds gezond en actief. We hadden geen betere vriend kunnen krijgen in de familie. De naam Blondie hebben we gewoon gehouden...zo werd ze op de site al genoemd. Dank aan SOS Strays....we love her!

Ik heb een hond via Sos Strays geadopteerd. Ze is inmiddels vorig jaar overleden op 14 jarige leeftijd aan een tumor in haar bekje. Ze was 3 maanden toen ze bij mij kwam en in de eerste instantie heel bang voor mannen. Logisch de honden komen met een rugzakje. Je weet als je zo'n hondje adopteerd dat je geduld moet hebben en veel liefde moet geven. Het is helemaal goed gekomen met mijn hondje, ze is in zeer korte tijd naar een enthousiaste lieve sociale hond die een geweldige hond was voor alle kinderen. Ik mis haar dan ook vreselijk. Sos Strays heeft ons heel goed begeleid bij de adoptie en ook later nog contact met ons opgenomen, hoe het met ons hondje ging. Na haar overlijden heb ik alleen maar medeleven gehad van Sos Strays . Ik zou zo weer een hond van deze stichting adopteren. Ware het niet dat ik nog een oudje heb geadopteerd via een andere stichting en het voor hem te druk zou zijn nu een jonge hond erbij. Bovendien heb ik nog teveel verdriet van mijn Sos Strays hond. Na anderhalf jaar rouw ik nog steeds om haar. Ze was heel speciaal.

Ze zijn enorm gericht op het commerciële i.p.v. met de hondjes zelf. Ze werken enkel via Facebook waardoor de communicatie zeer slecht verloopt. Daarenboven zijn ze niet klantvriendelijk en begeleiden ze zeer slecht. Zeer jammer voor een zogezegd ‘goed doel’ organisatie.

Zo goed als 15 jaar geleden adopteerde ik mijn hond via SOS Strays, ik ontmoette haar bij het opvang gezin en deze kon dan 'beoordelen' of ik geschikt was en een goede en veilige thuisbasis kon bieden. Ik kwam door de keuring heen gelukkig en mocht haar later ophalen en meenemen naar huis. Ik haalde haar op uit huis met verschillende honden, deze deden zowel binnen als buiten hun behoeftes, ze mochten drinken uit de koffiemok van hun 'tijdelijk baas' en er stond altijd een bak vol met eten klaar waardoor het een strijd was om een brokje te bemachtigen dus was zij zelf eigenlijk wel geschikt? Het was daar zo smerig (en ik druk mij nog zacht uit) dat je niks durfde aan te raken, niet durfde te zitten en het liefst haalde je ook geen adem. Na de adoptie heb ik een klacht ingediend maar hier werd niks mee gedaan. Na 15 jaar moesten wij helaas met pijn in ons hart besluiten om haar weg te doen, ze was erg jaloers op onze kinderen en had continu bijt nijgingen naar ze, liep steeds vaker van huis, sprong uit het raam als ze de kans kreeg en was hele dagen zenuwachtig. We schakelde de hulp in van SOS Strays zodat wij samen opzoek konden gaan naar een rustig plekje voor onze hond. We hadden wel één voorwaarde, wij wilde graag contact houden met het gezin waar ze terecht zou komen en niet zo zeer dat we wekelijks op de stoep staan maar af en toe een foto of bericht vonden we wel prettig. Dit had de stichting aangegeven en we gingen allemaal akkoord om het contact te onderhouden. Het was toch 15 jaar lang je maatje. Het gezin (?) was gevonden, geen idee waar maar die informatie volgde later wel werd er aangegeven. Onze hond werd opgehaald door een vrijwilliger, het afscheid ging erg gehaast en het was alsof hij een pak melk kwam ophalen. Emotieloos werd onze hond de auto ingedrukt en weg was ze dan, op naar haar nieuwe leven. Waar ze nu is? Geen idee, dit is nu zo goed als een half jaar terug en op één foto na vanuit de stichting hebben we tot op heden niks gehoord van zowel de stichting niet als de mensen waar ze terecht gekomen is. Via het internet zag ik dat ze begin dit jaar opnieuw is geadopteerd, was ze dan niet happy in het nieuwe gezin? Waarom horen wij niks? Waar is ze? Wij hebben meerdere malen contact gezocht met de stichting en navraag gedaan maar geen reactie helaas. We hebben veel verdriet hiervan, natuurlijk van het afscheid maar ook dat je niet weet hoe het met haar gaat. We gaan er maar vanuit dat het allemaal goed gaat.

11-2021 zocht ik een herplaatser voor mijn zoon. Samen met een gedragsdeskundige een hond gaan bekijken in een opvang gezin. Volgens de info van SOS Strays ging het om een goed opgevoede hond, die bij andere honden kon en bij kinderen. Deze hond vertoonde echter zeer verontrustend gedrag. In de tijd dat wij in huis waren, probeerde hij mij meerdere keren te bijten en liet duidelijk zien dat hij de baas was in huis. In onze ogen had deze hond meer voeding dan opvoeding gehad. Ook was ie al 1x geadopteerd en teruggebracht. Waarom weigerde men te zeggen. Nadat ik van adoptie afzag, kreeg ik een minder leuk telefoontje van de contactpersoon van SOS Strays. Op de FBsite kwam de hond echter al zijnde geadopteerd te staan. In werkelijkheid was deze hond echter bij een ander opvanggezin geplaatst. Dit bleek notabene uit de eigen gegevens op de website van SOS Strays, daar stond hij t/m juli nog steeds als beschikbaar. Goed vind ik wel dat ze na mijn commentaar op FB de hond bij een opvanggezin kwam dat wel verstand van opvoeden had en gelukkig is ie nu wel geadopteerd. Ik vond het niet correct dat als een hond meerdere keren teruggebracht word naar de Stichting nieuwe adoptanten ook weer castratiekosten moeten betalen. Zover ik weet kun je maar 1x castreren. Deze Stichting is alles behalve oprecht en helemaal niet transparant.