yeswecanclinics

Helemaal niet tevreden met de dienstverlening.

Ik heb hier een traject van tien weken gevolgd. Een belangrijk punt dat ik wil meegeven aan mensen die overwegen om naar deze kliniek te gaan, is dat je niet zomaar kunt vertrekken. Ik heb meerdere keren aangegeven dat ik weg wilde en heb mijn redenen daarvoor duidelijk uitgelegd. Toch werd mij verteld dat dit niet mogelijk was. Toen ik vroeg waarom, kreeg ik als antwoord dat ik een contract had ondertekend en dat ik “dan maar over hek hek moest springen”. Daarnaast vond ik de aanpak van de kliniek erg ongevoelig en weinig empathisch. Zo heeft een counselor tijdens een groepsessie tissues naar mij gegooid, en hetzelfde gebeurde ook bij andere fellows. Er werd regelmatig op een harde en confronterende manier tegen mij gesproken. Zo is mij ook verteld dat ik “dood in de goot zou belanden” als ik niet zou meewerken. Gedurende het hele traject heb ik me nooit echt gehoord of serieus genomen gevoeld. De kliniek lijkt een heel beperkte visie te hebben op hoe iemand kan herstellen. Diezelfde aanpak wordt gedurende het hele traject toegepast, totdat je het gevoel krijgt dat dit de enige manier is waarop je kunt genezen. In mijn laatste week deed ik uiteindelijk alsof de behandeling mij hielp. Niet omdat ik dat werkelijk zo ervoer, maar omdat ik niet opnieuw hard aangepakt wilde worden tijdens de groepssessies en omdat het voor mij ontzettend moeilijk zou zijn geweest om na tien weken te moeten erkennen dat ik er niets aan had gehad. Zelfs wanneer hun methode duidelijk niet bij iemand lijkt aan te slaan, blijven zij ervan overtuigd dat hún aanpak de juiste is en dat die uiteindelijk zal werken. Mijn ervaring was helaas heel anders.

Mijn dochter van 21 jaar, heeft 5 weken in Hilvarenbeek gezeten al naar 1 week heeft ze haar eerste poging ondernomen om over het hek te springen en weg te lopen, ze heeft uren rondgelopen. Dit heeft ze 3x gedaan. Na 5 weken is er dan een verbindingsdag. Je bent superblij dat je je kind ziet en van tevoren heb je een goede voorbereiding en moet je vertellen wat jou zo ontzettend pijn heeft gedaan of verdrietig heeft gemaakt en daarin mag dan het kind ook vertellen wat haar verdriet en pijn gedaan heeft.. Dit vond ze ontzettend moeilijk. En voor de eerste keer in haar leven wilde ze iets naar haar vader uitspreken. Maar door de manier waarop vader keek of hoe hij deed en wat hij al gezegd had en hoe hij en zijn vriendin eigenlijk haar aan het afkraken waren kreeg ze het niet voor elkaar om te zeggen wat ze wilden zeggen en klapte volledig dicht. Toen hebben de counselers het stopgezet en zijn hier die dag niet meer op terug gekomen. Ze hebben haar waarschijnlijk de enige kans die ze ooit heeft of zou krijgen ontnomen waardoor ze even geen grip meer op haar emoties had wat een onderdeel van haar problematiek was. Ze wist zich geen raad meer. Gaf dit ook aan bij de leiding, maar er werd niets mee gedaan. Waardoor er daarna zich een situatie heeft voor gedaan waar een mede fellow haar aan het uitdagen was en dit gezien werd door medefellows, counselers en begeleiding deze hebben hier niets mee gedaan. Waardoor ze er alleen voorstond en deze mede fellow fysiek een flinke duw/tikje heeft gegeven na meerdere malen aangegeven te hebben dat hij weg moest gaan. Uiteraard is dit ook niet goed. Volgens medefellows gebeurde dit dagelijks met veel van deze fellows en dat wordt allemaal goed gekeurd. Ze snapte dan ook niet dat het bij mijn dochter een exit was. Terwijl ze zelf het mogelijk belangrijkste moment in haar leven hebben afgenomen. Ook werd ik als moeder 3x terug gebeld over mijn brief dat die niet goed was. Bij de derde maal heb ik ze duidelijk gemaakt. Dat ik niet ga vermelden in een brief om volledige afstand te doen. Ik voelde me als ouder echt in een hoek geduwd en er werd verwacht dat ik over mijn eigen grenzen zou gaan. Uitgelegd dat ik daar niet aan mee werk, dat het hele traject ik al mee werk in wat ze willen, maar me niet kunnen dwingen om in een brief volledige afstand te nemen. Ze mocht nog wel deelnemen aan de nazorg. Ze ging netjes naar de bijeenkomsten. Werkte goed aan haar map. En ging af en toe naar meetings. Maar niet naar meetings die voor haar niet relevant waren, of te ver weg i.v.m. financiën. Ze kreeg een gesprek en wederom werd de nazorg gestopt omdat ze niet naar voldoende meetings zou gaan. Vanuit de clinic praten ze over verwachtingen, niet over verplichte meetings !! Wat wederom een flinke domper voor haar was, zeker omdat ze zich van geen enkele schuld bewust was. Voor de tweede keer voelde ze zich onterecht afgewezen. Dan als ouder toch maar deel genomen aan een videocall meeting met andere ouders. Daar werd direct verteld dat 2 fellows uit het leven waren gestapt. Ik wist niet wat ik hoorde en heb van het hele gesprek verder niet veel mee gekregen, en besloot ook om niet meer deel te nemen aan deze meetings. Ik heb na een aantal weken nog gebeld naar de clinic en heb alles uit gesproken. Er werd geen enkele compassie, empathie, medeleven getoond. Wat mij het meest boos maakte en nog steeds, is dat ze haar de kans ontnomen hebben om mogelijk haar keerpunt van het leven te bereiken en bepaalde dingen uit te spreken tegen haar vader, waarvoor ze al haar kracht en energie nodig had. Voorheen, en nu nog steeds durft ze niet tegen haar vader in te gaan of te zeggen wat haar dwars zit. Gelukkig gaat het nu redelijk goed met mijn dochter, en is nu al 2 jaar stabiel. Ik zou graag willen zeggen dat yes we can hier aan mee heeft gewerkt, maar nee totaal niet. Hier heeft ze dingen gezien en mee gemaakt die niet door de beugel kunnen. Waardoor ze gelukkig zelf de knop heeft kunnen omzetten. Ik zou dan ook niemand yes we can willen adviseren ! Gelukkig heeft ze er ook geen trauma aan over gehouden.

Met mijn dochter besproken over de opname van 10 weken bij yes we can in Hilvarenbeek. Dat het met haar zo niet verder kon met haar, niet voor haar zelf maar ook niet voor de thuis situatie. De intake was voor haar moeilijk en zwaar en ze stond er niet volledig voor open. Maar ze is wel mee gegaan. Ze was erg ongeïnteresseerd en aanvallend. Maar ze heeft stiekem alles in haar opgenomen en zonder mijn weten zich ook verder verdiept hierin de weken daarna. Voor ons was het warm gesprek,met duidelijke uitleg en er werd voldoende tijd genomen voor ons. Tijdens een gesprek van 4 uur ( met pauze) zien ze al veel wat er speeld en wat er gebeurd in de privé situatie. Toen mijn dochter uiteindelijk zelf had besloten dat het zo niet verder kon en deze kans aan wilde grijpen kwam het programma boos op tv over yes we can. Mijn dochter wilde het programma niet zien ze wilde.er blanco naar toe. Ik als moeder wilde het natuurlijk wel zien.Ik heb daarna slapeloze nachten gehad. Ik wilde het beste voor mijn dochter, haar helpen dat ze haar verleden, haar verdriet haar trauma een plekje kon geven. Zou werken aan haar probleem gedrag en zou stoppen met middelen gebruik.maar ik.wilde natuurlijk niet dat ze met een grotere trauma terug zou komen. Na 3 slapeloze nachten heb ik gebeld met yes we can en mijn zorgen geuit,ze hadden de tijd voor mij en we hebben afspraken gemaakt. Bv dat ik op de hoogte gehouden wil worden als er dingen spelen. Afgesproken dat mijn dochter het ging proberen en als er dingen zouden gebeuren die niet oke zouden zijn, dat ik ze zou komen halen. Ik zie haar nog gaan, zo stoer alleen met een grote rugzak op de touringcar in. Helemaal Alleen zonder familie en vrienden. Jaa het was ontzettend zwaar voor haar, heel confronterend en ze heeft veel gehuild. De eerste 5 weken wilde ze alleen maar naar huis en had snachts paniekaanvallen. Yes we can heeft me van alles op de hoogte gehouden en steeds weer opnieuw overlegd met mij, wat hun zagen bij mijn dochter en onderling met de professionels werd ook dagelijks besproken wat ze zagen en of ze nog de mogelijkheden zagen voor haar verder behandeling. Ik als moeder werd volledig op de hoogte gehouden en heb constant overlegd wat wel of niet goed voor haar zou zijn. De eertse week mocht ze mij samen met haar behandelaar gewoon bellen. Ik heb haar rustig kunnen krijgen en een fijn gesprek met haar gehad waardoor ze er weer tegen kon. De momenten dat ze naar huis wilde was als ze geconfronteerd werd met haar gedrag etc. Ja dat is niet leuk om te horen,maar je zit daar om dingen in te zien en om te proberen anders te doen. Mijn dochter heeft ook veel dingen gezien,zoveel kinderen met hun eigen problematiek dat maakt wat los. Maar alles wat ze daar doen, daar zit een gedachte achter. Mijn dochter gaf aan dat er idd een begrafenis na word gespeeld,maar dit alles om ze dingen in te laten zien. Wat dit doet met de familie en mensen om hen heen . Mijn dochter zelf heeft ook een interventie gehad. Ze is uit de groep gehaald en ging met 2 professionals lopen in de bossen. Ze moest een rugzak dragen die vol zat met flessen water. Ze heeft 2 uur volgehouden om dit niet te doen,met veel boosheid in zich. Uiteindelijk had ze het opgegeven en is ze gaan wandelen. 3 uur lang,maar hoe verder ze liep en de dingen ging delen en van zich af ging praten, tegen de behandelaren, ging er steeds een beetje water uit haar rugzak, tegen de tijd dat ze terug was, was de rugzak leeg. Het heeft haar ingezien dat ze niet alles alleen hoeft te dragen maar dat ze om hulp mag vragen en dan weegt het minder zwaar. Mijn dochter is nu 2 weken thuis. Ik.heb mijn lieve vrolijke 16 jarige ( inmiddels 17 jarige dochter terug. Nieuwe vrienden ( fellows) die elkaar helpen, ondersteunen en stimuleren vol te houden. Mijn dochter is echt nog niet klaar met haar behandeling, ze heeft nog 10 weken 1 dag in de week nabehandeling en dat is juist fijn, dat ze nog begeleid worden en niet meteen los gelaten worden. Alles is fijn en met warme intentie geregeld ook de verbindingsdag was een dag om nooit te vergeten. Het zal zeker niet bij iedereen zo positief zijn, maar ik ben er van overtuigd, dat alles wat bij yes we can gedaan word, verantwoord is. Ik ben, yes we can, ontzettend dankbaar voor alles en raad het zeker aan. Mijn dochter mist het al ontzettend.

Ondanks en misschien wel dankzij de uitzending van 7 april jl. van BNN-Vara/Boos, met betrekking tot het handelen en wandelen van de Yes we Can Clinic, heeft mijn kleindochter,een serieus probleem kind, op eigen initiatief besloten zich voor het regiem van deze kliniek aan te melden in een (uiterste) poging met haar problemen te leren omgaan en zich te rehabiliteren, Om een lang verhaal voor wat betreft deze review kort te houden het volgende: De aanmelding lukte en mijn kleindochter is het traject gestart. Binnen dit traject gelden uiteraard regels. Dit betekend o.a. geen uitgesproken contact met andere ‘fellows’. Wat dit ook moge betekenen? (Mannelijk contact is een van haar problemen.) Een 19 jarige man, die zijn traject nagenoeg voltooid had en dus op hoogte was van alle regels, toont interesse in mijn kleindochter en heeft haar uiteindelijk gekust! Met alle gevolgen van dien. De betrokken man is met gejuich, tromgeroffel en felicitaties uitgeleide gedaan bij het voltooien van zijn traject. Mijn kleidichter echter is in week 4 van haar 'behandeling' zonder meer op straat gezet! Met de kus heeft zij de regels overtreden en volgt er DUS een exit. Zonder oog voor het leeftijdsverschil tussen de fellows, zonder oog voor de context, met applaus voor de dader. Zonder begeleiding, nazorg en zelfs zonder zicht op een woon of verblijfplaats. Slechts een telefoontje naar mijn dochter; kom uw kind maar halen want we sturen haar weg!!!!! Terug naar moeder (ouderlijke woning) is geen optie omdat de veroorzaker van alle problemen, vader, op 100 meter afstand woont. Derhalve heb ik als grootvader mijn kleindochter in huis genomen en woont ze bij mij met een soort van dagbesteding. Inclusief kamperen, waarbij moeder aanwezig is om hereniging te bevorderen. Contact Met YWCC blijkt voor mij, zeker als grootvader, onmogelijk! Mijn kleindochter krijgt wel contact en vraagt letterlijk mag ik terugkomen, ik heb jullie nodig. Een zekere Erwin, naar eigen zeggen, ex verslaafd en ervaringsdeskundige in de functie van 'intake manager' antwoord: “Het staat je vrij om je over een half jaar via de website opnieuw aan te melden. ’t Is te schofterig voor woorden! Intussen is: Jeugdzorg opnieuw ingeschakeld!? Gezondheidsinspectie ingelicht. De gemeente op de hoogte gebracht i,v,m, mogelijk onterechte vergoeding aan....... Alsmede de kinder- en de nationale ombudsman, die niets kunnen doen omdat het hier een privé kliniek betreft. Meldkamer politie gebeld om aangifte te doen. Het geen niet blijkt te kunnen Vooraf moet onderzoek gedaan worden naar stafbare feiten zoals: Het verzaken van zorgplicht. Rookmomenten aanbieden aan minderjarigen (nix18) Dit moet in eerste instantie door een strafadvocaat beoordeeld worden. De gang van zaken cq praktijken van Yes We Can zijn werkelijk van God los en blijkbaar is er niemand die deze werkelijk durft aan te pakken! Rest mij nog te zeggen dat mijn kleindochter (in haar wanhoop) dolgraag terug wil om haar traject af te maken. YWCC gooit deze deur keihard dicht, kennelijk omdat zij de problematiek rond mijn kleindochter niet aankunnen Al met al, ’t is te schofterig voor woorden!

Ik heb een traject van 7 weken gehad dit voorjaar bij yes we can. En ik ben zeer positief! Het heeft mij enorm geholpen in te zien wat ik zelf fout doe met mijn gedrag en om zelf de verantwoordelijkheid te pakken voor mijn gedrag. Ze kijken ook naar diepere gronden waar alle gevoelens en gedragingen vandaan komen (zelfs als je dat zelf eigenlijk nog niet eens wist waar die gevoelens/gedragingen vandaan komen). Vooral de coaches vond ik echt super, ze proberen je traject echt leuk te maken voor je en willen je echt altijd met alles helpen. Wat mij betreft krijgen de coaches een dikke 10+. Ik had mijn behandelaar Maud die ook echt super prettig was om mee samen te werken. Ik ben nogal een lastige prater af en toe en zij prikte daar zo doorheen en kwam echt bij een diepere laag van mij. De counselors kunnen erg hard en confronterend zijn, maar ik denk dat dat bij veel jongeren ook nodig is om verandering te krijgen. Zodra jij zelf je eigen gedragingen begint in te zien en bereid bent daaraan te gaan werken, krijg je ook alle steun van de counselors. Al met al ben ik super tevreden over yes we can en droom ik ervan om er nog een keer terug te komen over een aantal jaar om ook wat te kunnen betekenen🙏🏻