Erasmusmc

Kwam voor een Ablatie (hartritmestoornis en flutter) en de service was fantastisch. Ik denk wel 3-4 keer werd er aan mij gevraagd of t allemaal duidelijk was. Aardige verpleegkundigen, artsen etc etc. Ik was ook 4x afgebeld en baalde daar ook van maar t wachten was meer dan waard. Behandeling is gelukt en ze hebben zelfs ook de flutter aangepakt tijdens de behandeling terwijl alleen hartritmestoornissen was doorgegeven. Kijk dat t parkeren duur is dat is tegenwoordig in heel NL. aan de andere kant gaat t wel om je gezondheid, soms leven en dood, dus waarom klagen over 2-3 tientjes parkeerkosten. Ik heb t er voor over. Dan maar weekje geen biefstuk. Je kunt je ook laten afzetten door familie vrienden of kennissen

Pijnpoli centrum locatie heeft me 1 middel geboden om te proberen. Toen dat niet voor me werkte (kreeg hartkloppingen van en stilde onvoldoende de pijn) kon ik anderhalve week wachten voor mn arts te spreken kreeg. In de tussentijd wilde de dienstdoende arts geen tijdelijk recept voor mn vorige pijnmedicatie bij huisarts uitzetten. Ik had t maar te doen met de huidige tot ik eigen arts te spreken kon krijgen. Ook werd ik toegesproken door medewerkers receptie alsof ik een klein vervelend kind was dat niet blij was met de lollie die ze gekregen had. En ik werd gewoon afgedaan als vervelend en ik kon het gewoon uitzoeken. Zo ga je niet om met mensen die al in erge pijnnood door worden verwezen. Ik vind ook sowieso wanneer je een complex beeld hebt en zo even op een nieuwe medicatie wordt gezet er een vinger aan de pols moet worden gehouden hoe een lichaam en de pijn hierop reageert. Niet wat voorschrijven en we horen je wel weer over n maand. Denk dat daar ook te massaal is qua hoeveelheid patienten voor meer persoonlijke aandacht. En ook wisten ze uberhaupt niet wat ze met mijn type pijnen aan moesten en werd al gauw, aan alles, duidelijk dat ik daar niet aan het juiste adres ben.

Ik heb zojuist vernomen dat de verwerking van medische gegevens voor rijbewijzen de hele zomer lang feitelijk is opgeschort. In mijn geval betekent dit dat er een nieuwe medische keuring nodig is. Misschien heb ik tegen Kerstmis wel een rijbewijs. Het is niet te geloven. (ICD poli)

Culinaire synergie op hoog niveau: Waarom het Erasmus MC en het Leger des Heils stiekem dezelfde chef-kok delenHet Erasmus MC heeft vorig jaar met veel bombarie het ‘vitale voedingsbeleid’ geïntroduceerd. Want wie aan de poorten van de dood ontsnapt na een zware operatie, heeft behoefte aan een geëmulgeerde avocado-crème met een infusie van biologische tarwegrassnippers. Tenminste, dat is wat de marketingafdeling ons wil doen geloven. In de praktijk blijkt de grens tussen de avant-gardistische haute cuisine van het academisch ziekenhuis en de oersimpele gaarkeuken van het Leger des Heils echter flinterdun. Sterker nog, ze zijn praktisch identiek.Laten we beginnen met het concept ‘beleving’. Bij het Leger des Heils schuif je aan voor een dampende bak ondefinieerbare troost in een setting die je het beste kunt omschrijven als ‘rauw industrieel minimalisme’. Het Erasmus MC hanteert exact dezelfde esthetiek, al noemen zij het een ‘helende omgeving’. In beide gevallen zit je tussen mensen die er zichtbaar doorheen zitten, klappertandend van de spanning of de tocht, starend naar een plastic dienblad. Het enige verschil is dat ze bij het Leger des Heils tenminste nog de fatsoenlijke beleefdheid hebben om niet te pretenderen dat de lauwe aardappelpuree je ‘vitale microbiomische balans’ gaat herstellen.Dan de menukaart. De culinaire synergie tussen beide grootkeukens bereikt haar hoogtepunt bij de textuur van het voedsel. Kauwen is zó twintigste-eeuws. Zowel de dakloze medemens als de herstellende hartpatiënt krijgt hoofdzakelijk vloeibare aggregatietoestanden voorgeschoteld. Wat in de gaarkeuken liefdevol ‘de soep van gisteren’ wordt genoemd, heet in het Erasmus MC een ‘vitale groentenbouillon met gereduceerd natriumgehalte’. Het smaakt in beide gevallen naar warm water waarin ooit, heel lang geleden, een verdwaalde prei heeft liggen huilen.Ook de legendarische ‘vleesvervangers’ tonen treffende gelijkenissen. Waar het Leger des Heils wegens een krap budget kiest voor een taaie sojabrok die het midden houdt tussen een hondenbrokje en een spons, kiest het Erasmus MC uit ideologische overwegingen voor exact dezelfde structuur. Alleen zit er in het ziekenhuis een stickertje op met een groene kikker en betaal je er de hoofdprijs voor. Het resultaat is hetzelfde: een textuur die zo elastisch is dat je er de gipskamer mee zou kunnen bevoorraden.Het grootste verschil zit hem dan ook niet in de pan, maar in de psychologie. Bij het Leger des Heils is het eten een daad van barmhartigheid. Je krijgt het omdat je honger hebt, en niemand doet alsof het je cellulitis gaat genezen. Het Erasmus MC daarentegen heeft van darmvlokkenverwennerij een religie gemaakt. Daar word je met een belerend vingertje gewezen op je ‘eiwit-intake’, terwijl je ondertussen met een plastic vorkje probeert een stuk gestoomde koolvis te ontleden die de reukzin van je zaalgenoten activeert als een biologisch wapen.Kortom, of je nu aan de onderkant van de samenleving bent beland of gewoon een nieuwe heup krijgt: de culinaire realiteit is pijnlijk gelijk. Het enige echte verschil? Bij het Leger des Heils mag je na de maaltijd tenminste nog hopen op een warme deken en een goed gesprek, terwijl je in het Erasmus MC na je vitale bleekselderij-smoothie gewoon weer plichtsgetrouw een plastic bekertje laxeermiddel moet leegdrinken. Eet smakelijk. AI

**20 dagen wachten om vervolgens om een verbijsterende reden te worden afgewezen** Op 11 augustus heb ik met een geldige verwijsbrief een afspraakverzoek ingediend bij de KNO-afdeling van Erasmus MC, specifiek vanwege ernstige en langdurige sinusklachten. Mij werd meegedeeld dat mijn aanvraag eerst door een medisch team moest worden beoordeeld en dat ik binnen zeven dagen antwoord zou krijgen. Die zeven dagen werden uiteindelijk **twintig dagen**. Vandaag ontving ik eindelijk het antwoord: mijn afspraakverzoek werd afgewezen. Een van de redenen die mij daarbij werd gegeven, was dat ik veel reis en niet het gehele jaar in Nederland verblijf, waardoor Erasmus MC naar eigen zeggen geen goede medische zorg zou kunnen bieden. Ik ben **Nederlands ingezetene, in Nederland verzekerd en beschik over een verwijzing**. Dat iemand die een deel van het jaar in het buitenland verblijft om die reden niet voor een afspraak wordt geaccepteerd, vind ik werkelijk onbegrijpelijk. Medische zorg hoort geen gunst te zijn die afhankelijk wordt gemaakt van de vraag of iemand twaalf maanden per jaar fysiek in Nederland aanwezig is. Als er medische redenen zijn waarom een specifieke behandeling niet mogelijk is, leg die dan duidelijk uit. Maar iemands verblijfspatroon als reden gebruiken om geen afspraak te bieden, vind ik buitengewoon kwalijk. Daar komt bij dat een patiënt met langdurige ernstige klachten **20 dagen moet wachten op een afwijzing**, terwijl vooraf binnen zeven dagen antwoord was toegezegd. Dit hele proces geeft mij helaas het gevoel van een zorginstelling waarin procedure en bureaucratie belangrijker zijn geworden dan de patiënt. De manier waarop dit is afgehandeld ervaar ik als afstandelijk en arrogant. Van een academisch ziekenhuis met de reputatie van Erasmus MC had ik aanzienlijk meer zorgvuldigheid, patiëntgerichtheid en professionaliteit verwacht. **Zeer teleurstellende ervaring.**