Wat een graf-organisatie
Wat een graf-organisatie. Bekleding van karton gemengd met het tapijt van een oost-europees hostel die al in 1940 faillessement had aangevraagd. Een zitting zo dun dat je na tien minuten dacht dat je ruggengraat belasting ging heffen. Dan nog de rugleuning. Verstellen was mogelijk, maar enkel in theorie – zoals het communisme. De app? Een digitale nachtmerrie, zo leeg van informatie dat het haast kunst werd. Geen perron, geen duidelijkheid, slechts loze tijdsaanduidingen en SMS’jes die arriveerden alsof ze per ansichtkaart uit 1912 waren verstuurd. En als absoluut dieptepunt: de champagne. Een lauwe, bubbelende belediging, waarschijnlijk gebotteld in de kelder van een tankstation. Het had meer gemeen met tweedehands Mondwater dan met Moët.. Het enige feestelijke eraan was het moment dat ik stopte met drinken. Een reis zonder richting, service zonder ziel, en comfort zonder bestaan — een monument van mislukking op rails. Á bientôt Thalys!
Geschreven door Morris Heide op 18 jun. 2025