Een soort magie
Een soort magie! Ik had een zeer grote fobie voor slangen. Kon geen plaatje in een boek zien of begon te schreeuwen. Slang op TV? TV uit na een flinke schreeuw van mij. Mede tv-kijkers schrokken zich steeds kapot als er ineens een slang in beeld kwam en ik een meter de lucht in vloog. De intake was heel fijn. Geen slang in beeld en ook het woord slang werd vermeden. Want erover praten en het woord in de mond nemen gaf me kippevel en slechte dromen. Ik werd op mijn gemak gesteld en voelde me voor het eerst in mijn leven serieus genomen. Zo veel geduld en ook begrip: natuurlijk weet ik dat mijn angst niet rationeel was, maar dat betekent niet dat hij niet echt kan zijn. Ik was kritisch op mijn eigen angst en in de intake werd besproken dat dat normaal is, maar dat de angst er ook mag zijn. Ik plande de confrontatie met “mijn assistent” pas voor maanden later. Voelde me daar ook meteen schuldig over. Maar nee, gaf men aan, het is belangrijk dat het op jouw tempo gaat. Op de dag dat ik naar Amsterdam ging voor de confrontatie zag ik er ‘s ochtends enorm tegenop. Ook omdat je alleen gaat. Maar… ik wilde ook van mijn angst af. Het had mijn leven genoeg beheerst, en er zit een grote reis naar Azië aan te komen. Hoe zonde om zoveel geld uit te geven aan een reis en dan continue in angst te leven. Dus ik ging. Ze stelden me op mijn gemak, geen stress, geen tijdsdruk, alle tijd van de wereld. Toen ik er “klaar” voor was gingen we naar de “behandelkamer”. De confrontatie was heel erg intens. Maar ging op mijn tempo. Met het vertrouwen van de therapeut in de kamer, die mij coachte maar niet over mijn grens duwde. Ik heb gehuild, geschreeuwd, getrild… en dat alleen maar omdat ik live keek naar mijn angst. Daarna kreeg ik de pil en zat ik heerlijk in het zonnetje op het balkon van het prachtige pand in Amsterdam. Toen naar huis en dan mag je het moment niet herbeleven in je hoofd. Dat is best lastig! De volgende dag ging ik, toch wel een beetje met lood in mijn schoenen, terug. Na een koffie wederom op mijn tempo terug naar “mijn assistent”, door mij inmiddels gedoopt als kutbeest. En wat denk je? Ik kon daar gewoon staan. Een kleine tinteling in het bovenste randje van mijn oor was alles dat mij aan mijn angst herinnerde. En verder: alles ok! Ik kan nu rustig tv-kijken. Ben in de dierentuin geweest en zie vol vertrouwen uit naar mijn reis! We gaan hiken door de rijstvelden; iets wat ik voor deze behandeling nooit zou hebben overwogen! Ik ben Kindt Clinics voor eeuwig dankbaar en ben super trots op mezelf dat ik mijn angst recht in de ogen heb gekeken en ben aangegaan! Nu: angstvrij door het leven! Wat een feest!
Geschreven door Elke op 30 mei 2026