Eigenwijs, hautain en geen wederhoor
Toen ik onlangs een boek schreef over de in 1975 verdwenen Marjo Winkens (17) uit Schimmert, viel het me op dat de journalisten van De Limburger veelal oude wijn in nieuwe zakken presenteerden. Mogelijke daders en verdachten werden niet om een reactie gevraagd. Dat is een journalistieke doodzonde. Het draait in de journalistiek altijd om hoor- en wederhoor. Daarnaast gaan de betrokken journalisten enkel uit van hun eigen kennis en kwaliteiten. Ik ken het dossier- Marjo op mijn duimpje, maar De Limburger vertikt het om deskundigen in te schakelen. Mede hierdoor komen hun verhalen niet verder dan een bij historici bekende 'kraaltjesregen', oftewel een droge opsomming van reeds lang bekende feiten en omstandigheden. Hun berichtgeving is eenzijdig en veelal subjectief. Bij het oplossen van een cold case als deze moet je samenwerking zoeken, solidair zijn en doorzettingsvermogen tonen. Maar het lijkt er drommels veel op dat de betrokken redacteuren van De Limburger enkel aan hun eigen heil denken. Het is louter scoringsdrift. Daarnaast kan de krant geen oprechte kritiek of weerwoord verdragen. Ben je kritisch op de redactie, krijg je een ban of ontslag. Vragen, opmerkingen en nieuws van jouw kant worden simpelweg genegeerd. Het verbaast me daarom niets dat het aantal abonnees de laatste jaren schrikbarend terugloopt. De Limburger is vooringenomen, luistert enkel naar zichzelf en maakt een overdreven hautaine indruk. Ook ik heb het abonnement opgezegd. Het boek over Marjo is inmiddels af. Het gebrek aan wederhoor en het negeren van 'professionals' komen uitgebreid aan bod. De Limburger schonk amper aandacht aan het boekwerk. Het mag best. Maar wie bij de hond slaapt, krijgt zijn vlooien.
Geschreven door Rob Hendriks op 12 jun. 2026