Ongelooflijke horkerigheid
Ongelooflijke horkerigheid en onbeschoft gedrag. Vandaag ben ik een uur omgereden om één van de laatst overgebleven spelen speciaalzaken van Nederland te bezoeken... En wat een spijt heb ik daarvan. Bij binnenkomst waren er drie(!) andere klanten in de zaak. Er werd totaal niet gereageerd toen ik binnenkwam, toen ik zelf maar “goedemiddag” zei bleef het ook stil. Nadat ik wat had rondgekeken en had besloten een nieuwe, dure uitbreiding voor dnd te kopen bedacht ik dat ik nog een andere aankoop wilde doen. Dit is een letterlijke weergave van het gesprek dat volgde. “Hi, mag ik iets vragen?” “Ik neem aan dat je het tegen mij hebt?” Zijn ogen verlieten zijn computer nog geen fractie van een seconde. “Uh… ja…” Er was verder niemand. “Weet u of jullie het spel Parks ergens hebben staan?” “Tja dat moet ik natuurlijk even opzoeken, hè…” Nog altijd geen enkel oogcontact. Nul. “…okay.” Typ, typ, typ. “Nee. Heb ik niet.” “Okay, maar ik zoek een uitbreiding op dat spel.” “Tja, dat zei je niet.” Nog altijd geen enkele erkenning dat ik voor hem sta. “Nee klopt want daar kreeg ik niet echt een kans toe.” Stilte. “Ben je altijd zo vervelend?” Ja, de irritatie kreeg de overhand. “Pardon?” Eerste oogcontact!!! Serieus dit was de eerste keer dat ik als een klant behandeld werd. “Of je altijd zo vervelend bent? Ik koop hier dus helemaal niets vandaag.” “Prima!” “Bent u de eigenaar?” “Maakt dat nog iets uit?” “Ja, als u de eigenaar bent dan kom ik hier dus nooit meer terug. Bent u de eigenaar?” “Ja… dat ben ik.” Duidelijk is dat deze winkelier niet op klandizie zit te wachten. Wat een onbeschofte asociale hork.
Geschreven door Danny van Eijk op 23 feb. 2024