Heerlijke uitjes
Om het dan toch nóg maar eens een kans te geven, reed ik naar de Makro in Vianen. Al jaren vraag ik me af hoe het ze toch steeds weer lukt om alles naar... niets te laten smaken. Zelfs zout lijkt er zijn carrière te hebben opgegeven. Maar goed, ik ben een modelconsument. Zo eentje die braaf blijft geloven dat het deze keer vast beter zal zijn. Bij de visafdeling wilde ik eigenlijk mijn ongenoegen uiten over die ronduit smakeloze ravigottesaus. Tot mijn oog ineens viel op drie prachtige haringen, keurig met uitjes. Dat konden ze toch onmogelijk verpesten? Vroeger mocht je ze nog proeven, maar die tijd ligt alweer jaren achter ons. Dus vooruit... gewoon kopen. Na het gebruikelijke toneelstukje bij de kassa – de prijs op het schap bleek uiteraard weer niet overeen te komen met wat de kassa vond, en die prijskaartjes zijn door hun verticale plaatsing sowieso alleen leesbaar voor mensen met een gebroken nek – kon ik eindelijk gaan zitten voor mijn haringfeestje. "Nieuwe vangst", stond trots op de verpakking, pontificaal in het witte vlak van de Nederlandse vlag. Mijn mond liep al vol water... totdat ik het pakje opende. De kleur klopte. De vorm ook. Maar verder klopte er helemaal niets. Het zag er zó steriel uit dat ik me begon af te vragen of het wel ooit een vis was geweest. Geen velletje, geen graatje, geen oneffenheid. Het leek eerder een 3D-geprinte haring, zorgvuldig uit twee helften aan elkaar gelijmd. Eerst maar eens ruiken. Niets. Werkelijk helemaal niets. Sterker nog: het plastic van de verpakking rook nog aromatischer dan de inhoud. Maar ja... ik ben Nederlander. Weggooien voordat je geproefd hebt, dat zit niet in ons systeem. Dus dapper nam ik een hap. En eerlijk is eerlijk... De uitjes smaakten uitstekend.
Geschreven door Taal Ware op 16 jul. 2026