De Thermoskan
Niet eerder zag ik zo'n betoverend wonder dat zich toont in een vorm van pure schoonheid. Met hem te ontmantelen echter, toont hij zijn ware aard in een tergend dubieuze en ongenietbare puzzel. Hij ziet er kèk uit in z'n stralend, strak gevormde stalen lijf. Dat wel. Ambachtelijk ook. Een kunstwerk. Daar wil je graag mee gezien worden. De vorm en kleur zijn geniaal bedacht. Maar dan: zijn draai- en klik knopjes, z'n plaatjes & rubbertje. Deze Houtje-Touwtje-Thermoskan, dit esthetisch gebruiksvoorwerp, frustreert niet alleen om zijn hoeveelheid onderdelen, maar vooral ook omdat die onderdelen met hun groefjes, spiraalgleufjes en gaatjes, sporen van thee in zich dragen, die zich niet zomaar even laten weg poetsen. Nee. Ik vind het echt een trieste miskoop. Die hadden ze beter in China kunnen laten. Ach, nu zie ik schuin tegenover mij een mede-passagier met zo'n ding in de trein zitten, onhandig lurkend aan de ovalen opening. Ik huiver, en ik denk met enig meewaren; 'Ach ja, ik ken het gestuntel.' Even kruisen onze blikken. Ik weet niet of de mijne mij verraadde, en ook weet ik niet of zij, zo stuntelend met het kleinood, er wel mee gezien wilde worden.
Geschreven door J. Hoek, Utrecht op 30 aug. 2026