Bevrijd
Ik had al jaren (decennia zelfs) een probleem wat ik zelf niet als probleem erkende. Het was toch altijd gewoon gezellig? Dit is toch wie ik ben? Feesten, veel uit eten, “lol” maken. En uiteindelijk altijd wel een reden vinden om te kunnen drinken, ook thuis. Dat heb je toch verdiend na een dag hard werken? Kortom: het bleek wel een probleem, want zomaar loslaten kon ik het niet meer. Ik werd gewezen op Roxane en met lood in mijn schoenen stuurde ik haar op een avond, terwijl ik wederom te veel gedronken had, een bericht met een roep om hulp. De volgende dag kreeg ik bericht en hebben we later kort telefonisch gesproken. Op dat moment wist ik dat ik dit moest ik doen. Na een uitgebreid één-op-ééngesprek wist ik het zeker: het is klaar en zij gaat mij daarbij helpen. Meteen voelde ik een bepaald soort verplichting om richting Roxane mijn beloftes waar te maken. Later besefte ik dat deze verplichting richting mijzelf was en dat zij mij dit in liet zien. Dagelijks stuurde ze mij wijsheden en inzichten die mij heel anders naar mijn alcoholgebruik en de werking van mijn brein lieten kijken. Ze stond altijd klaar bij vragen of twijfel. Laatst stuurde ik haar dit bericht: "Inmiddels ruim 6 maanden zonder alcohol en ik kan zeggen dat ik het helemaal niet meer mis, ook niet als de rest wel drinkt tijdens een etentje of avond uit. Waar ik voorheen somber werd van het idee niet meer te kunnen drinken, stel ik mezelf nu de vraag ‘zou ik willen drinken?’. Het antwoord is altijd nee, ik word nu somber van de gedachte wel te drinken." Mijn manier van denken is dusdanig veranderd dat het uit mijn systeem is. Was het moeilijk? Nee, maar dat komt door de overtuiging van Roxane dat dit gewoon ging lukken. Zonder haar was het mij niet zomaar gelukt.
Geschreven door Bas op 01 jun. 2026