Niet het laatste redmiddel !
Mijn dochter van 21 jaar, heeft 5 weken in Hilvarenbeek gezeten al naar 1 week heeft ze haar eerste poging ondernomen om over het hek te springen en weg te lopen, ze heeft uren rondgelopen. Dit heeft ze 3x gedaan. Na 5 weken is er dan een verbindingsdag. Je bent superblij dat je je kind ziet en van tevoren heb je een goede voorbereiding en moet je vertellen wat jou zo ontzettend pijn heeft gedaan of verdrietig heeft gemaakt en daarin mag dan het kind ook vertellen wat haar verdriet en pijn gedaan heeft.. Dit vond ze ontzettend moeilijk. En voor de eerste keer in haar leven wilde ze iets naar haar vader uitspreken. Maar door de manier waarop vader keek of hoe hij deed en wat hij al gezegd had en hoe hij en zijn vriendin eigenlijk haar aan het afkraken waren kreeg ze het niet voor elkaar om te zeggen wat ze wilden zeggen en klapte volledig dicht. Toen hebben de counselers het stopgezet en zijn hier die dag niet meer op terug gekomen. Ze hebben haar waarschijnlijk de enige kans die ze ooit heeft of zou krijgen ontnomen waardoor ze even geen grip meer op haar emoties had wat een onderdeel van haar problematiek was. Ze wist zich geen raad meer. Gaf dit ook aan bij de leiding, maar er werd niets mee gedaan. Waardoor er daarna zich een situatie heeft voor gedaan waar een mede fellow haar aan het uitdagen was en dit gezien werd door medefellows, counselers en begeleiding deze hebben hier niets mee gedaan. Waardoor ze er alleen voorstond en deze mede fellow fysiek een flinke duw/tikje heeft gegeven na meerdere malen aangegeven te hebben dat hij weg moest gaan. Uiteraard is dit ook niet goed. Volgens medefellows gebeurde dit dagelijks met veel van deze fellows en dat wordt allemaal goed gekeurd. Ze snapte dan ook niet dat het bij mijn dochter een exit was. Terwijl ze zelf het mogelijk belangrijkste moment in haar leven hebben afgenomen. Ook werd ik als moeder 3x terug gebeld over mijn brief dat die niet goed was. Bij de derde maal heb ik ze duidelijk gemaakt. Dat ik niet ga vermelden in een brief om volledige afstand te doen. Ik voelde me als ouder echt in een hoek geduwd en er werd verwacht dat ik over mijn eigen grenzen zou gaan. Uitgelegd dat ik daar niet aan mee werk, dat het hele traject ik al mee werk in wat ze willen, maar me niet kunnen dwingen om in een brief volledige afstand te nemen. Ze mocht nog wel deelnemen aan de nazorg. Ze ging netjes naar de bijeenkomsten. Werkte goed aan haar map. En ging af en toe naar meetings. Maar niet naar meetings die voor haar niet relevant waren, of te ver weg i.v.m. financiën. Ze kreeg een gesprek en wederom werd de nazorg gestopt omdat ze niet naar voldoende meetings zou gaan. Vanuit de clinic praten ze over verwachtingen, niet over verplichte meetings !! Wat wederom een flinke domper voor haar was, zeker omdat ze zich van geen enkele schuld bewust was. Voor de tweede keer voelde ze zich onterecht afgewezen. Dan als ouder toch maar deel genomen aan een videocall meeting met andere ouders. Daar werd direct verteld dat 2 fellows uit het leven waren gestapt. Ik wist niet wat ik hoorde en heb van het hele gesprek verder niet veel mee gekregen, en besloot ook om niet meer deel te nemen aan deze meetings. Ik heb na een aantal weken nog gebeld naar de clinic en heb alles uit gesproken. Er werd geen enkele compassie, empathie, medeleven getoond. Wat mij het meest boos maakte en nog steeds, is dat ze haar de kans ontnomen hebben om mogelijk haar keerpunt van het leven te bereiken en bepaalde dingen uit te spreken tegen haar vader, waarvoor ze al haar kracht en energie nodig had. Voorheen, en nu nog steeds durft ze niet tegen haar vader in te gaan of te zeggen wat haar dwars zit. Gelukkig gaat het nu redelijk goed met mijn dochter, en is nu al 2 jaar stabiel. Ik zou graag willen zeggen dat yes we can hier aan mee heeft gewerkt, maar nee totaal niet. Hier heeft ze dingen gezien en mee gemaakt die niet door de beugel kunnen. Waardoor ze gelukkig zelf de knop heeft kunnen omzetten. Ik zou dan ook niemand yes we can willen adviseren ! Gelukkig heeft ze er ook geen trauma aan over gehouden.
Geschreven door Niekske op 09 jul. 2026